Full Tilt Poker Kod Bonusowy: POKERPROFI

Omaha Hi-Lo

Omaha High-Low jest wariantem pokera Omaha, gdzie pula jest dzielona między gracza z najwyższym i najniższym układem, jeśli w układzie niskim znajdują się karty niższe lub równe 8. (8 jest znana w świecie pokerowym jako kwalifikator). Jeżeli wymóg ten nie zostaje spełniony, cała pula trafia do gracza z najwyższym układem. Także ten sam układ może wygrać zarówno wysoką, jak i niską część puli. Wygranie całej puli w dowolny z tych sposobów jest żargonowo określany mianem „zgarnięcia” (scooping). Zobacz część „Rangi układu”, aby zapoznać się ze sposobem określania niskich i wygrywających układów.

Gra ta nazywana jest również Omaha 8-lub-więcej, Omaha Split czy Omaha/8 (i opisana w karcie holu jako Omaha H/L).

W trybie online i poker-roomach cegła i zaprawa (b&m) zasady gry w pokera Omaha High-Low są takie same. Jak w większości z odmian pokera, w pokera Omaha High-Low gra się za pomocą standardowej talii 52 kart. W grach online zazwyczaj Omaha High-Low jest rozgrywana między 9 lub 10 graczami.

Blindy

Każdy gracz w pokerze Omaha High-Low rozpoczyna od dwóch blindów. Blindy to wstępne zakłady dokładane do puli przez graczy przed rozdaniem kart w celu wywołania akcji. Jeśli nie byłoby nic do wygrania, pierwszy gracz podejmujący decyzję nie miałby o co obstawiać. Pozycja rozdającego jest wskazywana przez biały krążek z literą D nazywany przyciskiem rozdającego lub po prostu przyciskiem. Jest to pozycja, z której rozdający będzie rozdawał kary, w przypadku gdy jest on jednym z graczy. Przed rozdaniem kart, gracz siedzący po lewej stronie przycisku wnosi liczbę żetonów równą (zazwyczaj) połowie rozmiaru minimalnego zakładu dla danej gry. Gracz znajdujący się z lewej strony tego gracza dokłada żetony, aby wyrównać do minimalnego zakładu, jeśli chce grać dalej.

Na przykład w grze z limitem 2$/4$, mały blind to 1$ a duży 2$.

Dołączanie

Przy dołączeniu do stołu należy poczekać, aż nadejdzie pora obstawienia dużego blinda dla zajmowanej pozycji. Ma to miejsce w zwyczajny sposób, ponieważ przycisk przesuwa się o jedną pozycję w lewą stronę (zgodnie z ruchem wskazówek zegara) po każdym rozdaniu. Aby natychmiast wziąć udział w grze, można także dołożyć żetony dla blinda o wartości dużego blinda. W przypadku dołożenia żetonów gracz natychmiast dołącza do gry i kolejnych rozdań.

Każdy gracz musi dołożyć do puli zarówno małego, jak i dużego blinda raz w ciągu każdej rundy. Jeśli gracz opuści blinda w rundzie, musi on czekać na jego kolej obstawiania dużego blinda lub dołożyć oba pominięte blindy. Robi się to za jednym razem. Kwota równa dużemu blindowi jest częścią zakładu. (Bierze udział w grze). Kwota równa małemu blindowi staje się częścią puli i nie jest częścią zakładu gracza. Na przykład w grze z limitem 2$/4$, jeżeli gracz ominie zakład w ciemno i nie czeka na dużego blinda, aby wrócić do gry powinien włożyć 3$ do puli. 2$ byłyby uważane za część zakładu gracza, kiedy przychodzi jego kolej działania w trakcie pierwszej rundy, a 1$ będzie należało do puli do wygrania dla ostatecznego zwycięzcy puli.

Pierwsza runda

Po dołożeniu blindów rozdający rozdziela pojedynczo zakryte karty, zaczynając od gracza z małym blindem. Te cztery karty początkowe są nazywane kartami własnymi. Na ekranie monitora gracz widzi karty odkryte, ale nie ma się o co martwić — tylko on może je widzieć. Karty własne innych graczy wyświetlane są na ekranie tylnymi stronami. Każdy gracz widzi karty przeciwników w ten sposób poza własnymi.

Każdy gracz zaczyna z czterema kartami własnymi zamiast dwóch (w niektórych poker-roomach cegła i zaprawa spotyka się odmiany z pięcioma czy sześcioma kartami własnymi, ale nie są one spotykane online). Następnie rozdający umieszcza pięć odkrytych kart na środku stołu. Te karty wspólne stanowią część układu każdego z graczy, tak więc gracz ma dostęp do dziewięciu kart. W pokerze Omaha High-Low każdy gracz ma możliwość utworzenia dwóch układów pięciokartowych: układu wysokiego i niskiego. Każdy układ musi spełniać ograniczenia zasad gry w pokera Omaha, zawierając tylko dwie (ni mniej, ni więcej) karty własne wraz z tylko trzema (też nie więcej, ale mogą być one dowolne) z pięciu kart wspólnych. Różne połączenia dwóch kart z trzema kartami mogą być użyte do utworzenia układu niskiego i wysokiego. Przy tym założeniu w pokerze Omaha High-Low można utworzyć więcej układów wygrywających niż w pokerze Omaha High. Dlatego też więcej osób gra w pokera Omaha High-Low, więc i pule są odpowiednio większe.

Nawet jeśli gracz nie ma doświadczenia w pokerze Omaha High-Low, nie musi się obawiać o ocenianie najlepszych kart; oprogramowanie automatycznie wybierze pięć najlepszych kart w czasie porównywania układów. Jeśli można utworzyć zarówno układ wysoki, jak i niski — a zdarza się to często — oprogramowanie automatycznie wybiera najlepsze karty dla obu układów.

Karty własne gracza to na przykład Ak Kk 3p 2p. Na stole znajdują się karty: Jk 4k 3t Qk 5k. Najlepszym układem wysokim jest kolor na asie. Jest on tu tworzony z kart własnych Ak Kk oraz kart wspólnych Jk 4k Qk. Najlepszym układem niskim jest wheel. Jest on tu tworzony z kart własnych Ak 2p oraz kart wspólnych 4k 3t 5k. Oba układy to nuts (najlepszy w danej chwili układ). Utworzenie najlepszego możliwego układu niskiego i najlepszego możliwego układu wysokiego jednocześnie jest nazywane nut-nut. (Możliwe jest podzielenie niskiej połowy puli, jeśli inny gracz będzie miał asa i 2. W przypadku gdy występuje drugi gracz z tym układem, uzyskane zostanie trzy czwarte puli.) Ten przykład przedstawia dwa różne zestawy pięciu kart, na podstawie których tworzony jest układ wysoki i niski przy spełnieniu wymagań pokera Omaha. Część „Rangi układu” zawiera informacje na temat sposobu określania układów i układów wygrywających.

W pokerze Omaha High-Low, tak jak w każdym innym, chodzi o obstawianie. W pokerze Omaha High-Low są cztery rundy zakładów. Rozmiary zakładów zależą od struktury gry, gdzie w przypadku pokera Omaha High-Low są trzy możliwości:

gra z limitem

gra z limitem puli

gra bez limitu

Zakłady w pierwszej rundzie zaczynają się zawsze od gracza znajdującego się z lewej strony dużego blinda. Pozycja ta nazywana jest czasem under the gun. Na poniższym rysunku gracz jest w pozycji under the gun. Jako pierwsza osoba ma on trzy możliwości. Może:

spasować

otworzyć za minimalną stawkę (limp)

otworzyć z podbiciem

Wybór dokonywany jest przez kliknięcie w oknie dialogowym. Gdy gracz spasuje w dowolnym momencie jego karty są usuwane ze stołu i przestają być wyświetlane na ekranie. Nie gra on do następnego rozdania i traci pieniądze w puli. Jeśli gracz spasuje, następna osoba ma te same trzy możliwości. Jeśli wszyscy spasują, w tym osoba z małym blindem, pula trafia do osoby, która obstawiła duży blind i zaczyna się kolejne rozdanie.

Jeśli gracz lub inna osoba ukończy zakład, każdy kolejny gracz ma trzy możliwości:

spasować

sprawdzić, czyli wyrównać poprzedni zakład

podbić, czyli zwiększyć dany zakład

Każdy gracz podczas tury ma takie same trzy możliwości działania. W przypadku podbicia każdy gracz, który chce kontynuować grę, musi sprawdzić dotychczasowy zakład lub podbić stawkę. W dowolnej jednej rundzie zakładów, może być maksymalnie jeden zakład i trzy podniesienia. Gdy nadejdzie kolej obstawiania (zwane także akcją) osób z blindami, mają one takie same możliwości. Gracze mają jednak już żetony w puli, które liczą się do ich zakładu. Jeśli na przykład w grze z limitem 2$/4$ gracz otworzył za 2$, a dwóch graczy podbiło, całkowity zakład wynosi 6$. Osoba z małym blindem może spasować. Może także sprawdzić, dodając 5$ do puli. (Gracz ma już obstawiony 1$). Może również podbić, dodając 7$ do puli. Podbicie to zakończy zakłady tej rundy, czyli spowoduje osiągnięcie maksimum. (Gry z limitem puli i bez limitu nie mają ograniczonej liczby zakładów).



Podobnie osoba z dużym blindem, która dołożyła już 2$ do puli, wykonuje akcję za 2$ mniej. Jeżeli nie było podbicia, gdy zakłady docierają do osoby z dużym blindem w grze z zakładami w ciemno, gracz ten ma tak zwaną opcję. Może optować za podbiciem: w takim przypadku każdy aktywny gracz w turze może sprawdzić podbicie, ponownie podbić lub spasować. Duży blind może również nie podbijać, co oznacza koniec obstawiania zakładów w danej turze. Osoba z dużym blindem w tej sytuacji jest określana żargonowym terminem aktywnego blinda.

Ocenianie kart

Przy ocenianiu kart warto pamiętać, że w grze typu High-Low z dzieleniem puli dobre karty mogą być zarówno niskie, jak i wysokie. Idealną dla gracza sytuacją jest posiadanie układu, który jest jednocześnie układem niskim i wysokim, dzięki czemu ma on szansę wygrania obu części puli (zgarnięcie puli). Należy pamiętać o kwalifikatorze. Aby uzyskać niski układ, co najmniej dwie karty z rozdania muszą mieć wartość 8 lub niższą. W porównaniu z siedmiokartowym pokerem Stud High-Low poker Omaha High-Low daje mniejsze szanse na podzielenie puli między wysoki i niski układ w fazie showdown. W siedmiokartowym pokerze Stud High-Low gracz może wykorzystać pięć ze swoich siedmiu kart, dlatego prawdopodobieństwo utworzenia układu niskiego jest całkiem wysokie. W pokerze Omaha High-Low niski układ może wygrać pulę, tylko jeśli co najmniej trzy z kart wspólnych mają wartość równą lub niższą niż 8, a nawet wtedy zdarza się, że żaden z graczy nie zdoła utworzyć niskiego układu.

Flop

Po wyrównaniu zakładów pierwszej rundy, gdy każdy gracz miał możliwość spasowania lub wyrównania wartości zakładu, rozdający rozdaje na środek stołu trzy karty odkryte. Te trzy karty wspólne noszą miano flop.

Odbywa się druga runda zakładów. W tej rundzie obstawianie zaczyna się od pierwszego aktywnego gracza (który nadal bierze udział w grze) z lewej strony przycisku. Jeśli w pierwszej rundzie sprawdził gracz z małym blindem, to on rozpoczyna obstawianie, nawet jeśli jest przedostatnim graczem. Tylko w pierwszej rundzie (czasem nazywana jako preflop) obstawianie zaczyna się od innego gracza. We wszystkich rundach po pierwszej pierwszy gracz ma dwie możliwości:

czekać, czyli nie wykonać zakładu

obstawić, czyli wykonać zakład w wysokości odpowiedniej dla rundy

Jeśli nikt nie wykona zakładu, każdy gracz ma te same możliwości w rundzie. Brak zakładu może występować w każdej rundzie poza pierwszą. Brak zakładu w rundzie jest nazywany fazą czekania.

Jeśli którykolwiek gracz obstawi, każdy kolejny gracz ma trzy możliwości:

spasować

sprawdzić, czyli wyrównać poprzedni zakład

podbić, czyli zwiększyć dany zakład

Czekający gracz zachowuje swoje karty. Jeśli dowolny kolejny gracz obstawi, czekający gracz ma powyższe trzy możliwości. Działanie typu sprawdzanie w celu podbicia po obstawieniu przez innego gracza jest znane jako taktyka czekać-podbić. Jeśli gracz wybierze opcję czekania, aby następnie podbić, ryzykuje on, że nikt w tej rundzie nie obstawi.

Turn

Po wyrównaniu zakładów drugiej rundy, gdy każdy gracz miał możliwość czekania lub wyrównania wartości zakładu, rozdający umieszcza kolejną odkrytą kartę na środku stołu. Ta czwarta z kart wspólnych nazywana jest turn.

Odbywa się trzecia runda zakładów. Ponownie obstawianie rozpoczyna się od pierwszego aktywnego gracza z lewej strony przycisku. Zakłady przebiegają w taki sam sposób, jak miało to miejsce w drugiej rundzie. W grze z limitem trzecia i czwarta runda zakładów zazwyczaj przebiega przy dwukrotnej wartości zakładów pierwszych dwóch rund.

River

Po wyrównaniu zakładów trzeciej rundy rozdający umieszcza na środku stołu ostatnią, piątą kartę odkrytą. Ta ostatnia karta wspólna nazywa się river.

Rozpoczyna się czwarta i ostatnia zarazem runda zakładów. Ponownie obstawianie rozpoczyna się od pierwszego aktywnego gracza z lewej strony przycisku. Zakłady odbywają się tak samo jak w poprzednich dwóch rundach.

Showdown

Po wyrównaniu zakładów czwartej rundy następuje zakończenie obstawiania i rozpoczyna się faza showdown. Pozostali aktywni gracze pokazują swoje karty. Najlepszy pięciokartowy układ wysoki złożony z dwóch kart gracza i trzech kart wspólnych wygrywa połowę puli. Najlepszy pięciokartowy układ niski (jeśli zawiera pięć różnych kart o wartości niższej lub równej 8) złożony z dwóch kart własnych i trzech wspólnych wygrywa drugą połowę puli. Oprogramowanie określa wygrywające układy i rozdziela pulę. Jeśli żaden z graczy nie spełnia warunków niskiego układu, oprogramowanie przydziela całą pulę graczowi z układem wysokim. Jeśli ten sam gracz ma kombinacje kart, które spełniają zarówno warunki najlepszego układu wysokiego, jak i niskiego, oprogramowanie przydziela mu całą pulę.

Gracze nie pokazują swoich kart jednocześnie. Faza showdown ma określoną kolejność.

Oprogramowanie najpierw odkrywa karty pierwszego obstawiającego gracza lub ostatniego gracza, który podbił zakład w dowolnej rundzie. (Jeśli w fazie river nie było zakładu, w fazie showdown zostaną najpierw odkryte karty pierwszego gracza, który obstawiał lub ostatniego gracza, który podbił w fazie turn itd.). Jeśli kolejny aktywny gracz ma lepszy układ wysoki lub niski niż aktualnie odkryty (lub jest on równy), oprogramowanie odkryje karty tego gracza. Jeśli kolejny aktywny gracz nie ma lepszego układu, oprogramowanie wyświetla mu kolejną możliwość działania. Może on pokazać swoje karty, jeśli tego chce, lub je odłożyć (odrzucenie). Oprogramowanie daje takie same możliwości każdemu graczowi — odkrywa układ jeśli jest on lepszym układem niskim albo wysokim (lub równym) niż pokazane do tej pory; daje możliwość odrzucenia kart — i przydziela odpowiednie połowy puli.

Nie należy obawiać się nieodpowiedniego odczytania wartości kart i przypadkowego odrzucenia zwycięzcy. Jeśli zakłady były sprawdzane do końca, oprogramowanie przydziela połowy puli wygrywającym układom i przedstawia ich wartość w oknie czatu. Gracz może na przykład skupić się na dobieraniu kart do niskiej i nie zauważyć, że mimo niepowodzenia ma on faktycznie strita, który jest najlepszym układem wysokim. Oprogramowanie zapewnia wygraną, jeśli układ gracza jest najlepszym niskim lub wysokim układem w fazie showdown.

Jeśli zakłady nie zostaną wyrównane w rundzie finałowej, gdy żaden z graczy nie sprawdzi podbitego zakładu, nie dochodzi do fazy showdown, a oprogramowanie przydziela pulę podbijającemu graczowi. Tak samo dzieje się w przypadku wszystkich poprzednich rund. Jeśli zdarzy się to we wcześniejszej rundzie, karty nie są dalej rozdawane, ponieważ partia zostaje zakończona.

Czasem gracz obstawia wszystkie żetony przed zakończeniem obstawiania. W tym przypadku tworzona jest co najmniej jedna pula dodatkowa, a oprogramowanie przydziela odpowiednio pulę główną i dodatkową. Gdy gracz obstawi za wszystko, może następnie pojawić się zakład, który nie zostanie sprawdzony, ale mimo to występuje faza showdown.

Gracze często nie pokazują układów przegrywających. Gracz może jednak zobaczyć wszystkie karty, które brały udział w grze w fazie showdown, nawet jeśli nie zostały one pokazane. Kliknij przycisk LAST HAND, aby wyświetlić nowe okno przedstawiające ostatni układ i pozostałe karty aktywne. Możesz w tym oknie także zobaczyć dowolny z poprzednich układów (do ostatnich 50 w bieżącej sesji).